1- انسولین درمانی و نکات آن   2- لیراگلوتاید یا ویکتوزا -سموگلوتاید- گزنیتاید- دولاگلوتاید- لگزیسناتاید 3-محرک گیرنده آمیلین پراملینایت 

1- انسولین درمانی و نکات آن 

تکنیک ها و نکات تزریق انسولین
.
 : درمان با انسولین در دیابت نوع 2 :

اندیکاسیونها : انسولین باید در بیماران و افراد مبتلا به دیابت نوع 2 که یکی از مشکلات زیر را دارند به عنوان اولین درمان در نظر گرفته
شود.

1 : افرادی که دچار کاهش وزن شدید شده و لاغر هستند

2 : افراد مبتلا به نارسایی کبد و کلیه که قادر به استفاده از داروهای خوراکی نیستند

3 : افراد بستری در بیمارستان

4 : بیمارانی که به شکل حاد بدحال می شوند.

اطمینان از اینکه بیمار و مراقب او از نحوه تکنیکهای تزریق انسولین اطلاع دارند موجب می شود که کنترل قند خون به بهترین حالت خود برسد وامن و سالم بودن تزریق انسولین تضمین شود.بنابر این مهم است که انسولین در جای مناسب واز راه درستدر بدن ازاد شود.تکنیک مناسب تزریق انسولین شامل موارد زیر می باشد 1-ناحیه  یا جای مناسب بدن 2-چرخش محل تزریق 3-مراقبت مناسب برای جلوگیری از عفونت وعوارض دیگر  4-اجتناب از تزریق داخل عضله انسولین یعنی زیر جلدی تزریق شود.

محل های تزریق انسولین 1-شکم 2-ران 3-باسن 4-بالای بازو. به علتی که جذب انسولین در تزریق عضلانی متفاوت است ممکن است باعث هیپوگلیسمی شدید غیر قابل توضیح شود.ریسک هیپوگلیسمی در دیابت های جوانتر و بیمار لاغر تر وقتی که در اندامها استفاده می شود بیشتر از تزریق شکم و باسن اتفاق می افتد مخصوصا اگر از سوزا بلندتر استفاده شود.در یک مطالعه ای که در افراد چاق دیابتی انجام گرفته است ثابت شد که سوزن های کوتاه {4میلی متر انسولین قلمی }موثرتر وقابل تحمل تر از سوزن های بلند است.چرخش و جابجایی محل تزریق برای جلوگیری از لیپوهیپرتروفی و لیپو آتروفی مورد نیاز است.توزیع و پخش شدن در جاهایی که پوست لیپو هیپرتروفیک است موجب 1-جذب غیر قابل پیش بینی انسولین و2-افزایش متفاوت شدن سطح قند خون و3-حملات هیپوگلیسمی غیرقابل پیش بینی می شود.بیماران و مراقبان او باید آموزش کافی در مورد جابجایی محل تزریق شناخت و جلوگیری از تزریق در نواحی هیپرتروفی پوست داده شود.همچنین ارزیابی وسایل تزریق و تکنیک تزریق انسولین هم صورت گیرد.رعایت تکنیک های تزریق نه تنها موجب موثر بودن درمان بلکه موجب بهبود عوارض بالینی  می شود.

  محمد پسر ١٤ ساله اى است كه از حدود سه سال قبل تشخيص ديابت نوع يك براى او داده شده است . محمد روزانه ٢٤ واحد انسولين لانتوس (طولانى اثر ) و قبل از هر وعده غذا تقريبا مجموعا ٢٠ واحد انسولين سريع الاثر ( نوورپيد ) تزريق مى كند .

امروز محمد قند قبل از ناهار را با گلوكومتر اندازه گرفته است كه عدد ٢٥٠ را نشان داده است .

ناهار محمد شامل : ١٥ قاشق غذاخورى برنج ، نصف عدد سينه مرغ ، يك كاسه كوچك ماست ، يك كاسه كوچك سالاد شيرازى و دو ليوان دوغ بوده ⬅️ طبق جداول بالا تعداد واحد كربوهيدرات ناهارش را حساب كرده كه به اين ترتيب : ١٥ قاشق برنج معادل سه واحد قند ، مرغ و سالاد در شمارش قند به حساب نمى آيند ، يك كاسه ماست يك واحد قند دارد و دو ليوان دوغ هم يك واحد كربوهيدرات يا قند محسوب مى شود ? پس مجموعا ناهار محمد ، چهار واحد قند داشته

حالا محمد بايد حساب كند كه به ازاء هر واحد قند چقدر بايد انسولين تزريق كند؟?
طبق توضيحات بالا ، مجموع انسولين روزانه محمد را بدست مى آوريم :
٢٤ واحد طولانى اثر +٢٠ واحد سريع الاثر = ٤٤واحد كل انسولين روزانه كه محمد تزريق مى كند
حالا عدد ٥٠٠ را بر ٤٤ تقسيم مى كنيم = تقريبا مساوى ١١ مى شود ⬅️ يعنى محمد به ازاء هر ١١ گرم كربوهيدرات بايد يك واحد انسولين بزند

هر يك واحد نان و برنج ١٥ گرم كربوهيدرات دارد ، و هر واحد لبنيات ١٢ گرم كربوهيدرات دارد ،⬅️ پس محمد مجموعا حدود ٧٠ گرم كربوهيدرات مصرف كرده ، پس عدد ٧٠ را تقسيم بر ١١ مى كنيم حدودا مى شود ٦ ⬅️⬅️ يعنى محمد به ازاء ٧٠ گرم كربوهيدرات كه مصرف كرده بايد ٦ واحد انسولين بزند .

 نكته مهم :قند قبل از غذاى محمد بايد بين ٨٠ تا ١٣٠ باشد ، ولى قند محمد ٢٥٠بوده ، يعنى ١٢٠ تا بالاتر از بيشترين حدى كه بايد باشد
 خوب حالا با اين قند اضافه چه كار كنيم ؟؟
محمد بايد مقدار انسولين اضافه هم بزند تا اين قند اضافه را هم پايين بياورد ⬅️ ولى چند واحد بايد اضافه بزند؟؟
براى فهميدن آن عدد ١٨٠٠ را بر مقدار كل انسولين روزانه محمد (٤٤واحد )تقسيم مى كنيم
⬅️⬅️ عدد تقريبا ٤٠ بدست مى آيد ، يعنى هر يك واحد انسولين اضافه مى تواند ٤٠ ميلى گرم قند محمد را پايين بياورد،⬅️ پس به ازاء ١٢٠ تا قند بالاتر محمد بايد سه واحد انسولين هم به شش واحد محاسبه شده اضافه كند كه به آن دوز اصلاحى مى گويند .

⭕️نحوه محاسبه و نسخه ی #انسولین مورد نیاز #ماهیانه :

♦️1- انسولین های #قلمی

مجموع دوز بیست و چهارساعته تقسیم بر ده

⏪مثال :
بیماری انسولین #نوورپید در سه دوز صبحانه : 13 واحد،
ناهار : 12 واحد
شام : 11 واحد مصرف می‌کند.

تعداد قلم مورد نیاز ماهیانه :

?(13+12+11)/10 = 36/10 = 3.6

تعداد قلم مورد نیاز ماهیانه 3.6 قلم میباشد که برای یک ماه چهار عدد نسخه می‌شود

⭕️ 2- انسولین #ویالی ( #رگولار و NPH و...)

?مجموع دوز بیست و چهار ساعته تقسیم بر 33.3

⏪مثال :
بیماری انسولین NPH را به صورت 42 واحد صبح و 42 واحد عصر تزریق می‌کند

♦️تعداد #ویال مورد نیاز ماهیانه :

?(42+42)/33.3 = 84/33.3 = 2.52

?تعداد ویال NPH مصرفی ماهیانه 2.52 ویال است که برای یک ماه 3 ویال نسخه می‌شود.

?دکتر عباس شیبک : متخصص بیماری‌های داخلی
⛔️کپی مطلب بدون ذکر منبع کانال مجاز نمی باشد

درود و سپاس

تبدیل لانتوس به نوومیکس :

بايد 30 درصد به لانتوس اضافه كرد و ٢/٣ صبح ١/٣ عصر يا نصف صبح نصف شب تقسيم شود

تبدیل نوومیکس به لانتوس و نورپید:

50 و 50 است
یعنی دوز توتال روزانه تقسیم به 2 میشود
50 درصد لانتوس که تک دوز شب میدهید.
50 درصد باقیمانده نوورپید که تقسیم به 3 شده و همراه با اولین لقمه غذا میدین
چند روز بعد بیمار باید smbg بیاورد تا دوز بهتر تنظیم شود.
در تبدیل گلارژین به لومیر نسبت ۱/۱داده میشه ولی در تبدیل NPH به لومیر در بعضی از بیماران کمی بیشتر می دهیم.
برای تبدیل نوومیکس یکبار در روز .۷۰℅ اش رو لانتوس می زنیم

برای نوومیکس دوبار در روز.۵۶℅اش رو حساب میکنیم کنیم و لانتوس می زنیم.

اگر بیمار ان پی اچ را یکبار در روز مصرف میکند، همان مقداری که ان پی اچ می گرفت، انسولین لانتوس به صورت یکبار در روز بدهید

اگر ان پی اچ را دوبار در روز است به میزان ۸۰ درصد دوز روزانه انسولین ان پی اچ بیمار، برایش انسولین لانتوس به صورت یکبار در روز بدهید

اگر قند خون بیمار روی درمان با ان پی اچ کنترل نباشد، می توان هنگام تبدیل، کل دوز ان پی اچ را به لانتوس تبدیل کنید.
تبدیل انسولین رگولار به نوورپید، همان مقدار که بیمار انسولین رگولار می گیرد به صورت انسولین نوورپید، بلافاصله قبل از وعده های غذایی تجویز کنید

درمورد انسولين هاي پرمیکس ٨٠ درصد دوز فرم با طول اثر بيشتر را با لانتوس جايگزين مي كنيم.

بعد از جایگزینی انسولین ها لانتوس و نوورپید و پایش گلوکز پلاسما ممکن است از دوز ثابت نوورپید کم کنید، به دوز نگهدارنده لانتوس اضافه شود
#دکتر بیگدلی

??? در دیابت نوع یک قدری شمارش کربوهیدرات و تنظیم دوز انسولین پیچیده تر است ولی با تمرین و کنترل قندها می توانید به راحتی ، آن را یاد بگیرید .
در بچه ها و افراد با دیابت نوع یک با توجه به سن فرد ، میزان نیاز به کربوهیدرات متفاوت است ، که این میزان باید طبق جداول مشخص برای گروه های سنی مختلف ، تعیین گردد .
در اینجا اصول کلی شمارش کربوهیدرات و تنظیم دوز انسولین بر اساس آن را در دیابت نوع یک ، توضیح می دهم . مسلما عوامل مختلف مثل سن ، جنس ، میزان فعالیت بدنی ، استرس و بیماری ، دوران بلوغ و ... بر میزان قند خون و تنظیم دوز دارو بر اساس قند موثر خواهد بود .

 در دیابت نوع یک قبل از صرف غذا و تزریق انسولین به چند نکته باید دقت کرد :

قند من قبل از غذا چند است ؟؟غذایی که می خورم چند واحد کربوهیدرات یا قند دارد ؟؟
 به ازاء هر یک واحد کربوهیدرات چقدر باید انسولین تزریق کنم ؟؟
 یک واحد انسولین چقدر قند من را پایین می آورد؟؟

خوب برای پاسخ به این سوالات چند چیز را باید حساب کنیم .

 قند قبل از غذا را با گلوکومتر اندازه می گیرم و یادداشت می کنم .

 با توجه به جداول بالا ، مقدار کربوهیدرات غذای خودم را محاسبه می کنم .

 برای اینکه بفهمم به ازاء هر یک واحد کربوهیدرات که می خورم چقدر باید انسولین بزنم ، ابتدا کل مقدار انسولین روزانه را که تزریق می کنم حساب می کنم ، یعنی مقدار انسولین طولانی اثر و سریع الاثر را با هم جمع می کنم . بعد عدد ۵۰۰ را بر آن تقسیم می کنم . عددی که بدست می آید ، مقدار کربوهیدراتی است که یک واحد انسولین در من می تواند پوشش دهد ( نسبت انسولین به کربوهیدرات ) .

⚠️ توجه : در افرادی که از انسولین های شیشه ای ( انسانی ) استفاده می کنند ، عدد ۴۰۰ را به کل انسولین روزانه تقسیم می کنیم .

 حالا عدد ۱۸۰۰ را هم تقسیم بر کل میزان انسولین روزانه می کنیم ، عددی که بدست می آید ، به من نشان می دهد که یک واحد انسولین چقدر قند من را پایین می آورد .

⚠️ توجه : در افرادی که از انسولین های شیشه ای ( انسانی ) مصرف می کنند ، عدد ۱۵۰۰ را بر کل میزان انسولین روزانه تقسیم می کنیم .

 در ادامه با ذکر چند مثال توضیح بیشتری خواهم داد .

2- تحریک کننده گیرنده GLP 1 .

یک -Long acting شامل

1- Liraglutide [Victoza] لیراگلوتاید یا ویکتوزا

2-  Dulaglutide [Trulicity] دولاگلوتاید     

3-Extended-release exenatide  [Bydureon]   

و4-  سماگلوتاید  Semaglutide [Ozempic]

5-tirzapatide

دو- Short acting شامل

1- اگزنتاید Byetta]   Exenatide ]- 2

-لگزیسناتاید    Lexisenatide [adlyxin]

داروهای GLP‑1: مبارزه با چاقی و دیابت

چاقی و دیابت نوع ۲ به برخی از رایج‌ترین نگرانی‌های بهداشتی در سراسر جهان تبدیل شده‌اند. هر دو بیماری ارتباط نزدیکی با هم دارند و اغلب با هم رخ می‌دهند. مدیریت آنها همیشه نیازمند ترکیبی از رژیم غذایی، ورزش و دارو بوده است. با این حال، یک دسته جدید از داروها - داروهای GLP-2 - نویدبخش مقابله مؤثر با هر دو مشکل هستند.

این وبلاگ بررسی می‌کند که چگونه داروهای GLP-1، از جمله گزینه‌های شناخته‌شده‌ای مانند Ozempic برای کاهش وزن و درمان دیابت Wegovy، رویکرد مراقبت از چاقی و دیابت نوع 2 را تغییر می‌دهند. ما همچنین به این موضوع می‌پردازیم که چرا بیماران به این داروها روی می‌آورند و چگونه بیمارستان‌های کانتیننتال می‌توانند با مراقبت‌های تخصصی از شما حمایت کنند.

داروهای GLP-1 چه هستند؟

داروهای GLP-1 (پپتید-1 شبه گلوکاگون) داروهایی هستند که عملکرد یک هورمون طبیعی در بدن را تقلید می‌کنند. این هورمون به تنظیم سطح قند خون کمک کرده و از هضم سالم پشتیبانی می‌کند. این داروها همچنین به عنوان آگونیست‌های GLP-1 شناخته می‌شوند و اکنون معمولاً به عنوان داروی دیابت نوع 2 مورد استفاده قرار می‌گیرند.

وقتی فرد غذا می‌خورد، بدن GLP-1 را برای کمک به کاهش قند خون آزاد می‌کند. همچنین هضم را کند می‌کند، اشتها را کاهش می‌دهد و ترشح انسولین را افزایش می‌دهد. داروهای GLP-1 این اثرات را تکرار می‌کنند و به بیماران دیابتی و کسانی که با افزایش وزن دست و پنجه نرم می‌کنند، کمک می‌کنند.

داروهای GLP-1 چگونه عمل می‌کنند؟

درمان دارویی GLP-1 از چندین طریق کمک می‌کند:

• بهبود تولید انسولین در مواقع بالا بودن قند خون
• کاهش ترشح گلوکاگون، هورمونی که قند خون را افزایش می‌دهد
• تخلیه معده را کند می‌کند و باعث می‌شود مدت بیشتری احساس سیری کنید
• اشتها را کاهش می‌دهد و منجر به دریافت کالری کمتر می‌شود

این اثرات ترکیبی، آگونیست‌های GLP-1 را به ابزارهای قدرتمندی برای کنترل وزن در دیابت تبدیل می‌کند.

GLP-1 برای چاقی: انقلابی در مدیریت وزن

برای بسیاری از افراد، داروهای کاهش وزن آخرین راه حل پس از شکست رژیم غذایی و ورزش است. GLP-1 برای چاقی راه جدیدی را پیش روی ما قرار می‌دهد. بیمارانی که برای کاهش وزن سماگلوتاید - یک ماده کلیدی در داروهای GLP-1 - مصرف می‌کنند، اغلب نتایج قابل توجهی را مشاهده می‌کنند.

با کاهش اشتها و کند کردن هضم، بیماران تمایل دارند بدون احساس محرومیت، کمتر غذا بخورند. مطالعات بالینی نشان می‌دهد که بسیاری از افراد با این داروها، کاهش وزن پایدار و ثابتی را تجربه می‌کنند.

 

داروهای محبوب GLP-1 مانند Ozempic برای کاهش وزن و Wegovy برای درمان دیابت برای استفاده طولانی مدت تحت نظارت پزشک تأیید شده‌اند. اثربخشی آنها در کاهش وزن و بهبود قند خون، آنها را به انتخابی محبوب برای بیماران و پزشکان تبدیل کرده است.

آگونیست‌های GLP-1 در مدیریت دیابت نوع 2

مدیریت دیابت نوع ۲ اغلب پیچیده است و شامل تغییرات سبک زندگی، نظارت بر قند خون و داروها می‌شود. تزریق GLP-2 با مقابله همزمان با دو نگرانی عمده - قند خون بالا و وزن اضافی بدن - رویکرد جدیدی ارائه می‌دهد.

مزایا عبارتند از:

• کنترل بهتر قند خون
• خطر کمتر ابتلا به افت قند خون
• حمایت از کاهش وزن
• سلامت قلب و عروق بهبود یافته

این مزایا، آگونیست‌های GLP-1 را به گزینه‌ای قوی برای افرادی که به دنبال یک برنامه دارویی پیشرفته برای دیابت نوع 2 هستند، تبدیل می‌کند.

داروهای رایج GLP-1 موجود

برخی از گزینه‌های دارویی تجویز شده برای GLP-1 عبارتند از:

• سماگلوتاید (نام‌های تجاری مانند Ozempic و Wegovy)
• لیرگلوتید
• دولاگلوتید
• اگزناتید

هر کدام به روش مشابهی عمل می‌کنند اما ممکن است در دوز، روش تجویز و دفعات مصرف متفاوت باشند. پزشکان بر اساس مشخصات سلامتی شما، به تصمیم‌گیری در مورد مناسب‌ترین گزینه کمک می‌کنند.

تزریق GLP-1: چه انتظاری باید داشت
تزریق GLP-1 معمولاً هفته‌ای یک بار یا روزانه، بسته به نوع دارو، انجام می‌شود. این تزریق‌ها توسط خود بیمار و اغلب در ران، بازو یا شکم انجام می‌شود. اکثر بیماران با راهنمایی مناسب، فرآیند تزریق را آسان و قابل کنترل می‌دانند.

نیاز به قرار ملاقات دارید؟ اینجا کلیک کنید

 

مزایای GLP-1

برخی از مزایای اصلی GLP-1 عبارتند از:

• کنترل موثر قند خون
• کاهش وزن پایدار
• کاهش خطر بیماری قلبی
• نیاز کمتر به داروهای متعدد
• خطر کمتر عوارض مرتبط با دیابت

این عملکرد دوگانه - هم بر گلوکز و هم بر وزن - داروهای GLP-1 را از درمان‌های سنتی متمایز می‌کند.

عوارض جانبی GLP-1

اگرچه درمان دارویی با GLP-1 عموماً بی‌خطر است، اما برخی از بیماران ممکن است عوارض جانبی خفیفی مانند موارد زیر را تجربه کنند:

• تهوع
• استفراغ
• اسهال
• یبوست
• سردرد
• خستگی

بیشتر عوارض جانبی با گذشت زمان و با عادت کردن بدن کاهش می‌یابند. در صورت مشاهده هر مورد غیرعادی، همیشه با پزشک خود صحبت کنید. مزایای آن معمولاً از ناراحتی موقت بیشتر است.

چه کسانی باید از داروهای GLP-1 استفاده کنند؟

این داروها معمولاً برای موارد زیر توصیه می‌شوند:

• افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ که برای کنترل قند خون خود مشکل دارند
• افراد دارای اضافه وزن یا چاق با خطرات سلامتی مرتبط با وزن
• بیمارانی که به سایر داروهای دیابت پاسخ خوبی نداده‌اند

با این حال، آگونیست‌های GLP-1 برای همه مناسب نیستند. افرادی که انواع خاصی از بیماری‌های تیروئید یا پانکراتیت دارند ممکن است کاندیدای ایده‌آلی نباشند. پزشک شما قبل از تجویز، سابقه شما را ارزیابی خواهد کرد.

GLP-1 در هند: افزایش آگاهی و دسترسی

با افزایش آگاهی در مورد داروهای GLP-1 در هند، بیماران بیشتری در مورد این درمان‌ها سوال می‌پرسند. بیمارستان‌های کانتیننتال از دسترسی به داروهای مدرن مانند سماگلوتاید پشتیبانی می‌کنند و راهنمایی‌های پزشکی کاملی را برای استفاده ایمن ارائه می‌دهند.

پزشکان بیمارستان‌های کانتیننتال در زمینه مدیریت درمان دارویی GLP-1 آموزش دیده‌اند و از تشخیص تا مراقبت‌های بعدی، پشتیبانی کاملی ارائه می‌دهند.

چرا بیمارستان های قاره ای را انتخاب کنید؟

در بیمارستان‌های کانتیننتال، ما تجربه، درمان‌های پیشرفته و مراقبت‌های شخصی‌سازی‌شده را با هم ترکیب می‌کنیم. رویکرد چندرشته‌ای ما تضمین می‌کند که هر بیمار یک برنامه درمانی متناسب با نیازهای منحصر به فرد خود دریافت می‌کند.

این چیزی است که ما را به انتخاب ارجح تبدیل می‌کند:

• تیم متخصص غدد درون ریز و دیابتولوژیست
• امکانات تشخیصی و درمانی مدرن
• برنامه‌های شخصی‌سازی‌شده برای کاهش وزن و مدیریت دیابت
• پشتیبانی و آموزش طولانی مدت بیمار
• دسترسی به جدیدترین تزریقات و گزینه‌های درمانی GLP-1

چه در شروع سفر خود باشید و چه به دنبال کمک پیشرفته باشید، ما تضمین می‌کنیم که در هر مرحله از مسیر از شما پشتیبانی می‌شود.

سخن نهایی

داروهای GLP-1 چشم‌انداز درمان چاقی و دیابت را تغییر می‌دهند. این داروها با توانایی منحصر به فرد خود در تنظیم قند خون و حمایت از کاهش وزن، امید تازه‌ای را برای میلیون‌ها نفر ایجاد می‌کنند

مقدمه

چاقی و اضافه‌وزن به‌عنوان یک روند رو به رشد در جهان شناخته می‌شوند — نه فقط به دلیل تغییر ظاهر بدن، بلکه به‌علت پیامدهای متابولیک و خطرناک برای سلامت مثل دیابت نوع ۲، فشار خون بالا، کبد چرب و بیماری‌های قلبی. برای دهه‌ها، کاهش وزن بر پایه رژیم و ورزش بوده، اما بسیاری افراد یا موفق نبودند یا وزن‌شان باز می‌گشت.

اما در سال‌های اخیر، با پیشرفت علم داروسازی، راهکارهای درمانی جدی برای چاقی ارائه شده‌اند — داروهایی که با تکیه بر مکانیسم‌های هورمونی بدن، اشتها را کم، سوخت‌وساز را تنظیم و ذخیره چربی را کاهش می‌دهند. این داروها (از جمله تیرزپاتید و سماگلوتید ) در مطالعات جدید نتایج قابل توجهی داشته‌اند.  

در ادامه با مبانی علمی، نتایج مطالعه و محدودیت‌های این درمان‌ها آشنا می‌شویم — اطلاعاتی که می‌تواند برای افرادی که وزن اضافه یا بیماری‌های متابولیک دارند مفید باشد.

---

داروهای داروی لاغری GLP-1 / GIP چیستند و چگونه عمل می‌کنند؟

• GLP-1 یک هورمون طبیعی است که پس از خوردن غذا از روده آزاد می‌شود. این هورمون پیام “سیری” به مغز و کاهش اشتها می‌دهد؛ همچنین ترشح انسولین را تحریک می‌کند و قند خون را تنظیم می‌نماید.  
• تیرزپاتید علاوه بر فعال‌سازی گیرنده GLP-1، گیرنده GIP را نیز تحریک می‌کند — ترکیبی که اثرات متابولیک قوی‌تری دارد.  
• نتیجه این اثرات در بدن: کاهش اشتها، سیری طولانی‌تر، کاهش دریافت کالری، افزایش چربی‌سوزی و در نتیجه کاهش وزن پایدار.  

---

نتایج مطالعات ۲۰۲۴–۲۰۲۵:از داروی لاغری چقدر می‌توان انتظار داشت؟

دارو / مطالعه	کاهش وزن (متوسط)	توضیح
Tirzepatide – ۷۲ هفته	تا ~۲۰.۲٪ کاهش وزن	مطالعه روی بزرگسالان با اضافه وزن یا چاقی
Semaglutide 2.4 mg – ۶۸ هفته	تا ~۱۳.۷٪ کاهش وزن	رفرنس مستقیم برای کاهش وزن بالاتر نسبت به رژیم تنها
داده واقعی (۱ سال) – مبتلایان غیر دیابتی	کاهش وزن ۱۴–۱۶.۵٪	شبیه نتایج کارآزمایی بالینی

علاوه بر کاهش وزن، این داروها به بهبود:

• کنترل قند خون (در بیماران دیابتی یا پرخطر)  
• کاهش چربی کبد (در بسیاری بیماران چاق)  
• کاهش فشار خون و چربی خون  

نیز کمک کرده‌اند — یعنی تأثیر بر سلامت متابولیک فراتر از کاهش وزن صرف.

---

مزایا در مقایسه با روش‌های سنتی

1. اثربخشی بیشتر و سریع‌تر: جریمۀ کاهش وزن ۱۰–۲۰٪ در کمتر از ۶–۱۲ ماه — چیزی که با رژیم تنها بسیار دشوار است.
2. اثرات متابولیک مثبت: کاهش مقاومت به انسولین، بهبود چربی خون، کاهش چربی کبد.
3. قابل کنترل و تحت نظر پزشکی: با نظارت مناسب، دوز تنظیم و پایش عوارض؛ برخلاف جراحی یا رژیم سخت.

---

محدودیت‌ها و ملاحظات مهم

• تمام بیماران کاندید مناسب نیستند: کسانی با سابقه پانکراتیت، بیماری گوارشی شدید، بارداری یا شیردهی باید با احتیاط اقدام کنند.
• نیاز به پایبندی بلندمدت: مطالعات نشان داده اگر دارو متوقف شود، بسیاری از افراد وزن بازمی‌گرداند.  
• عوارض جانبی احتمالی: شایع‌ترین عوارض گوارشی (تهوع، تهوع خفیف، اختلالات گوارش).  
• هزینه و نیاز به مشاوره پزشکی دقیق: چون داروها جدیدند، شرایط پزشکی و مزایا/ریسک‌ها باید دقیق بررسی شوند.

---

چه از داروی لاغری کسانی بیشترین سود را می‌برند؟

• افرادی با شاخص توده بدنی بالا (چاقی کلاس ۱ یا ۲)
• کسانی با چاقی + دیابت نوع ۲ یا مقاومت به انسولین
• افرادی که مطابق رژیم و ورزش نتیجه نگرفته‌اند
• کسانی با کبد چرب، چربی خون بالا یا سابقه متابولیک

در همه موارد، ترکیب دارو + رژیم غذایی + فعالیت بدنی + پایش پزشکی ضروری است.

---

پیشنهاد

مدت درمان ویکتوزا 26-52 هفته هستش.

میزان کاهش a1c 1-1.5هستش.
با دوز 1.2نمیشه روی کاهش وزن حساب کرد

میزان کاهش وزن

Weight loss of 5% or greater occurred in 54.3% with liraglutide (3.0 mg) and 40.4% with liraglutide (1.8 mg) vs 21.4% with placebo (estimated difference for liraglutide [3.0 mg] vs placebo, 32.9% [95% CI, 24.6% to 41.2%]; for liraglutide [1.8 mg] vs placebo, 19.0% [95% CI, 9.1% to 28.8%]; P < . 001 for both)

وقتی میزان دارو به 1.8 رسید مطالعات کمی نشون داده به 3 میلی برسانیم اینجا بهتره دارو به saxenda تبدیل بشه.

5 تا 7 درصد کاهش وزن با saxenda داریم. اما 25 درصد کاهش وزن 10 درصد هم داشتند

مولکول هر دو لیرا هستش.و بعد از 12 هفته بیشترین غلظت لیرا رو داریم.و نیمه عمرش 13 ساعت هستش.مکانیسم هردو افزایش camp هست که منجر به رهایی انسولین در حضور گلوکز بالا میشه.

اگر بیمار با ویکتوزا همزمان متفورمین می گیره تا 6.2 پوند کاهش وزن دیده شده یعنی 2.72 کیلو گرم.کمتر به عنوان مونوتراپی استفاده میشه.

هر رژیم دارویی اگر پس از 4 ماه منجر به کاهش وزن نشد باید قطع و عوص بشه

مواد غذایی حاوی glp 1 شامل ماست و ماهی هستش که حساسیت انسولین رو بالا می برند

#دکتر حمیرا بیگدلی

@dr_roshanidiabetes

آیا آگونیست‌های GLP-1
یا GIP/GLP-1 برای درمان چاقی در کودکان قابل استفاده هستند؟
خیر، به‌طور معمول توصیه نمی‌شوند.
سماگلوتاید و لیراگلوتاید برای درمان چاقی در کودکان ، معمولاً از ۱۲ سالگی به بالا و در شرایط خاص تأیید شده‌اند.

دیابت نوع ۲ در کودکان و نوجوانان

مهم‌ترین آمارهای جهانی عبارت‌اند از:
سالانه حدود ۴۱٬۶۰۰ مورد جدید دیابت نوع ۲ در افراد زیر ۲۰ سال در جهان تشخیص داده می‌شود.
شیوع این بیماری طی ۲۰ سال گذشته به‌طور مداوم افزایش یافته و این افزایش عمدتاً با اپیدمی چاقی کودکان مرتبط است.
بیشترین تعداد موارد جدید در چین، هند و ایالات متحده گزارش شده است.
در آمریکا، بر اساس برآوردهای جدید، شیوع دیابت نوع ۲:
در کل افراد زیر ۱۸ سال: بیش از ۱ در هر ۱۰۰۰ کودک
در گروه سنی ۱۰ تا ۱۷ سال: حدود ۳ در هر ۱۰۰۰ نفر (تقریباً ۰٫۳٪) است.
نکته مهم
اگرچه دیابت نوع ۱ همچنان شایع‌ترین نوع دیابت در کودکان است، اما دیابت نوع ۲ سریع‌ترین رشد را در میان انواع دیابت کودکان دارد و پیش‌بینی می‌شود در صورت ادامه روند فعلی چاقی، تعداد مبتلایان در دهه‌های آینده چندین برابر شود.
تیرزپاتاید
(Dual GIP/GLP-1 agonist)
در حال حاضر برای
درمان چاقی در کودکان زیر ۱۸ سال تأیید نشده است و شواهد کافی برای استفاده روتین دراین گروه سنی وجود ندارد.

اطلاعیه مهم به همکاران محترم گروه بیهوشی

موضوع: لزوم توجه ویژه به بیماران مصرف‌کننده مونجارو (Tirzepatide) و سایر داروهای اینکرتینی پیش از بیهوشی

با سلام و احترام

با توجه به افزایش مصرف داروهای کاهش وزن و درمان دیابت از جمله مونجارو (Tirzepatide) و سایر آگونیست‌های گیرنده GLP-1، لازم است در ارزیابی قبل از عمل جراحی، مصرف این داروها به‌طور دقیق از بیمار سؤال و ثبت شود.

این داروها با تأخیر در تخلیه معده، حتی در بیمارانی که مدت زمان استاندارد ناشتایی (NPO) را رعایت کرده‌اند، می‌توانند باعث باقی ماندن محتویات معده شوند. در نتیجه، خطر رگورژیتاسیون و آسپیراسیون ریوی در زمان القای بیهوشی به‌طور قابل توجهی افزایش می‌یابد.

بنابراین توصیه می‌شود:

1. در شرح حال قبل از بیهوشی، مصرف مونجارو و سایر داروهای مشابه به‌صورت فعال از بیمار سؤال شود.
2. در صورت مصرف این داروها، به‌ویژه در بیماران دارای علائم گوارشی (تهوع، استفراغ، احساس پری معده، نفخ یا درد شکم)، بیمار تا زمان اثبات خلاف آن، به‌عنوان Full Stomach در نظر گرفته شود.
3. در این بیماران، بر اساس شرایط بالینی و نوع عمل، استفاده از روش‌های محافظت از راه هوایی مانند Rapid Sequence Induction (RSI) و سایر اقدامات پیشگیری از آسپیراسیون مدنظر قرار گیرد.
4. در صورت امکان، در اعمال جراحی الکتیو، زمان آخرین مصرف دارو بررسی و مطابق آخرین راهنماهای علمی و دستورالعمل‌های انجمن‌های بیهوشی تصمیم‌گیری شود.
5. در موارد مشکوک یا پرخطر، استفاده از سونوگرافی معده (Point-of-Care Gastric Ultrasound) در مراکزی که امکان آن وجود دارد، می‌تواند در تصمیم‌گیری بالینی کمک‌کننده باشد.

با توجه به گزارش موارد متعدد آسپیراسیون در بیماران مصرف‌کننده این گروه از داروها، افزایش آگاهی و رعایت این نکات می‌تواند نقش مهمی در ارتقای ایمنی بیمار و کاهش عوارض بیهوشی داشته باشد.

با سپاس از همکاری همه همکاران محترم در ارتقای ایمنی بیماران

 داروهای ترکیبی Fixed -dose Glp 1 /Insulin Combination

 1-liraglutide

3-تحریک کننده گیرنده آمیلین [ پراملینتاید Pramlintide یا Symline ]

قبل از غذا در دیابتی های نوع 1 و 2  همراه با انسولین  استفاده می شود در موارد گاستروپارزی ثابت شده منع مصرف دارد .برای کنترل قند بعد غذا و کاهش وزن بکار می رود . عوارض آن  تهوع ؛،درد شکم و هیپوگلیسمی است.فعلا در ایران موجود نیست.